Menu

Εξασκώντας τα Ελληνικά μας στο Καλαί

 

Ενω η κατάσταση στα Ελληνικά σύνορα φαίνεται να ξεφεύγει από κάθε  ελέγχο λόγω των χιλιάδων προσφύγων που ρισκάρουν τη ζωη τους καθημερινά στις ακτές της Λέσβου, σε κάποια άλλη πλευρά της Ευρώπης αυτο αποτελεί καθημερινό φαινόμενο για χρόνια. Το Καλαί της Γαλλίας εδώ και 16 χρόνια αποτελεί τόπο προσωρινής διαμονής χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών που προσπαθούν να εισέλθουν παράνομα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 

Η σημερινή “Ζούγκλα”, “Le Jungle”, όπως αποκαλείται απο τους ντόπιους, πρωτοεμφανίστηκε το 1999 ως κέντρο υποδοχής προσφύγων του Ερυθρού Σταυρού και σύντομα μεταμορφώθηκε σε έναν άτυπο προσφυγικό καταυλισμό. Ο αριθμός τους υπολογίζεται να φτάνει τις 3.000-4.000, η πλειονότητα των οποίων προέρχεται απο το Σουδάν. Είναι Σάββατο πρώι και μετά απο ένα ταξίδι έξι ωρών απο το Λονδίνο βρισκόμαστε στη “ζούγκλα” του Καλαί. Ο λόφος στην “είσοδο” της “ζούκλας” δεν μας προδίαθέτει σχετικά με την έκτασή της, αλλα δημιουργεί ένα νοητό όριο μεταξύ του καταυλισμού και του υπόλοιπου κόσμου.  Εδώ η μέρα ξεκινάει αργά. Είναι ήδη 12 το μεσημέρι και ένας μικρός αριθμός μεταναστών τριγυρνάει στους επαρχιακούς δρόμους της Ζούκλας, 5 χιλιόμετρα έξω απο κέντρο του Καλαί. Μερικοί Σουδανοί στην άκρη του δρόμου σχηματίζουν  για ένα κούρεμα απο έναν συμπατριώτη τους ένω άλλοι παίζουν υποτονικά ποδόσφαιρο.

 

 

Αξιοποιώντας τα βασικά Αραβικά μας, εγώ και ο συνάδελφος μου, τους χαιρετάμε και η κουβέντα ξεκινά. Ο Jafar, ο πρώτος Σουδανός μετανάστης που γνωρίσαμε μας καλωσόρισε σε άπταιστα αγγλικά παίζοντας τραγούδια σε ένα μικρό συνθεσάιζερ που είχε στημένο έξω απο τη “καλύβα” του. Η πρώτη ερώτησή του, όπως και όλων των κατοίκων της “ζούγκλας” που μας μίλησαν αφορά τη καταγωγή μας.Κι ήταν η απάντηση μας που έσπασε τον πάγο.“From Greece” αποκρινόμαστε και στο πρόσωπο του Jafar διαγράφεται ενα πλατύ χαμόγελο. Στη συνέχεια η κουβέντα γίνεται στα Ελληνικά. Ο Jafar μας εξηγεί πως απο το Σουδάν έφτασε στην Ελλάδα να δουλεύει για 6 χρόνια και απο κεί στο Λιμάνι του Καλαί αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στην Αγγλία. Η σύζήτηση πάει αμέσως στα πολιτικά; ο Jafar μετα απο 6 χρόνια διαμονής και δουλειάς στην Ελλάδα φαίνεται απογοητευμένος απο την τρέχουσα κατάσταση της χώρας ενώ παράλληλα εκφράζει τον θαυμασμό και την αγάπη του προς τους ‘Ελληνες. Αφού μας κέρασε έναν καφε-στιγμής  αποχαιρετηθήκαμε με την υπόσχεση να ανταμώσουμε στο Λονδίνο.

Η ώρα έχει περάσει και η κίνηση στον καταυλισμό έχει αυξηθεί. Οι περισσότεροι κατευθύνονται στο αυτοσχέδιο σχολείο. Εκεί, μια ομάδα Γάλλων εθελοντών έχουν αναλάβει τη κατασκευή και τη λειτουργία του σχολείου όπου δεκάδες μετανάστες και οι πρόσφυγες έχουν την ευκαιρία να μάθουν κάποια βασικά Γαλλικά.   Εμείς κατευθυνόμαστε προς το εσωτερικό της ζούκλας. Ανεβαίνοντας τον λόφο που ουσιαστικά οριοθετεί τη “ζούκλα” μπορούμε πια να αντιληφθούμε την έκταση της. Πρόκειται για μια μεγάλη έκταση καλυμμένη με σκηνές, καλύβες και κοντεινερ. Η “ζούγκλα”, παρά τις χιλιάδες των κατοίκων της, δεν έχει αναγνωριστεί ως επίσημος καταυλισμός προσφύγων και μεταναστών και κατα καιρούς έχουν γίνει προσπάθειες για την κατεδάφιση της. Ο καταυλισμός χωρίζεται σε γειτονιές ανάλογα με την καταγωγή και τη θρησκεία. Οσο προχωράμε γνωρίζουμε ακόμα περισσότερους μετανάστες και πρόσφυγες. Πολλοί μετανάστες απο το Σουδάν και την Ερυθραία έχουν μπει στο στόχαστρο των κυβερνητικών τους δυνάμεων που τους υποβάλλουν σε βασανιστήρια, ακόμη και εκτελέσεις λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Στη “ζούγκλα” παρά τις άσχημες συνθήκες διαβίωσης έχει κατασκευαστεί μια αυτοσχέδια ορθόδοξη εκκλησία μέσα στην οποία υπάρχουν λιγοστές εικόνες και θρησκευτικά σκευη ενω μπορουν να μελετάνε την Βίβλο και να προσεύχονται.

In the "Jungle" where of immigrants and refugees made their homes, you can find a lovingly constructed orthodox church. Inside the church you can see pictures of Jesus, Mother Mary with baby Jesus and it even includes the sanctuary.

Προχωράμε στην γειτονιά της Μέσης Ανατολής, εκει συναντάμε μια αυτοσχέδια καντίνα με αραβικά σνάκ και αναψυκτικα και ενα παντοπωλείο. Οι Αφγανοί και Σύριοι διαχειριστές μας καλωσορίζουν επίσης στα Ελληνικά. Ο Ramesh απο τo Αφγανισταν διέσχισε το Ιράν, τη Τουρκία πέρασε τα Ελληνοτουρκικά σύνορα απο τον Έβρο και έμεινε στην Ελλάδα για 1.5 χρόνο πρίν κατευθυνθεί προς την κεντρική Ευρώπη. Ο Mohanad απο τη Συρία σε άπταιστα Ελληνικά μας εξηγεί οτι η Ελλάδα ήταν η πατρίδα που δεν πρόλαβε να γνωρίσει και με την πρώτη ευκαιρία θα γυρίσει για διακοπές. Όπως λέει, ο στόχος του δεν είναι να περάσει στην Αγγλία αλλά να πάρει άσυλο στην Γαλλία.





Η “ζούγκλα” του Καλαί αποτελεί αίθουσα αναμονής για χιλιάδες ανθρώπους οι οποίοι είναι έτοιμοι να δώσουν τη ζωη τους για ένα καλύτερο αύριο. Μερικοί απο αυτούς μάλιστα, άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα σε ψυγεία νταλικών, στη σήραγγα της Μάγχης ή κρυμμένοι κάτω απο φορτηγά. “Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί, σαν φίλοι, αλλιώς θα πεθάνουμε μαζί σαν ηλίθιοι” βλέπω κάπου γραμμένο φεύγοντας…